/ 1 نظر / 7 بازدید

20 سال است كه معلمم از اين دنيا تنها يك پيكان دارم و خانه ايي ساده خدا را سپاسگزارم ، تنها نگراني من شاگردانم هستند كه در خاك خود شهروند درجه دو هستند و بي بهره از همه چيز حتي يك كارگاه ساده چه رسد كه بيچارگاني كه به يك وعده غذا محتاجند بدانند جشن تولد چيست ؟ ! در اين بيست سال نديدم كه حتي يك ميوه ، در خور يك انسان به آنها داده شود ولي گروهي را مي بينم از همه چيز برخوردار و فردا هم همه كاره ي اين كشورند نه بر اساس لياقت شان بلكه بر اساس روابط شان ! آري هنوز حادثه ي درودزن كه باعث سوختن گروهي از دانش اموزان بيچاره شد فراموش نكرده ام اما شما و برگزيدگانتان چطور ؟ ايا قيافه هاي سوخته و .............